คุณเคยคิดอะไรไหน ก่อนที่คุณจะเจอกับอะไรซักอย่าง เจอความรัก คนที่เค้าบอกรักคุณ
 
และคุณก็รู้สึกดีที่คุณได้ยินคำพูดนั่น วันเวลาล่วงเลยไป คำพูดเหล่านั่นมันไม่สามารถบั่นทอน
 
กับความรู้สึกของคุณที่หมดรักเค้าแล้วได้ แล้วจนถึงวันที่ต่างคนต่างเดิน
 
คุณบอกลาเค้า เดินออกมาจากที่ที่เป็นของเราก่อน แต่เมื่อคุณมองกลับไป 
 
คุณกลับเจอกับใครคนนั้นที่ยังนั่งกุมขมับอยู่
 
ใครคนนั้นยังยิ้มให้คุณทุกทีที่คุณเดินผ่านที่ ที่เคยเป็นเรา ทักทายพูดคุยเหมือนเดิมทุกอย่าง
 
วันเวลาก็ล่วงเลยไป คุณเดินผ่านที่เคย ที่ที่เคยเป็นเราอีกครั้ง แต่ที่ตรงนั่นว่างเปล่า
 
ที่ตรงนั่นไม่มีใครคนที่คอยทักทาย คอยส่งยิ้มให้คุณอีกแล้ว
 
คุยกระวนกระวาย ความรู้สึกว่างเปล่า อ่อนล้าเข้าถาโถมหัวใจ
 
คุณเฝ้าถามกับตัวเองอยู่ทุกวันว่า เป็นเพราะอะไร 
 
ใครเป็นคนทำให้เป็นอย่างนี้ อาจไม่ใช่เพระาใครคนนั้่น
 
แต่คุณก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเป็นเพราะใคร หรือเพราะอะไร
 
จนวันนึง เวลาที่เลยผ่านไป 
 
ทุกสิ่งทำให้คุณพยายามดิ้นรนหาเหตุผล และก็ได้รู้
 
ว่าที่แท้จริงเป็นเพราะใครคนนั่น คนที่คอยบอกรักคุณ นั่งกุมขมับเมื่อคุณเดินจากมาก
 
และยังยิ้มให้ทักทายกับคุณ 
 
คุณพยายทำทุกอย่างเพื่อให้ใครคนนั้นได้รู้และเข้าใจความรู้สึกของคุณในตอนนี้
 
ว่า ใครคนนั้นทำให้คุณได้รู้จัก รัก รู้จักคนที่รัก
 
แล้ววันนั้นก็ทำให้คุณได้รู้ว่า แม้คุณจะพยายามเพียงได ดิ้นรนมากแค่ไหน
 
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่คุยทำคือการตอกย้ำใจตัวเอง
 
ทำให้คุณเจ็บปวด อ้างว่าง ทุกอย่างรอบตัวคุณว่างเปล่า
 
และความเฉยชา และเฉยเมยก็เข้ามากเกาะกุมหัวใจของคุณอีกครั้ง
 
ไม่แปลกอะไรหรอก ที่คุณมักได้ยินคำตอบของคนโสด ที่ว่า อย่าอยู่คนเดียวมากกว่า 
 
 
Tags: life, my 0 Comments

Comment

Comment:

Tweet